Kiedy spotykamy artystę ulicznego na Rynku Głównym w Krakowie, zwykle nie myślimy o odtwarzanej od lat sieci powiązań działań i ludzi dookoła – grup turystów, kwiaciarek, dorożkarek, miejskich strażników, okolicznych sklepikarzy i mieszkańców. To właśnie dzięki tej sieci powiązań tradycja występów ulicznych trwa, mimo że postaci artystów – mimów, szczudlarzy czy osób puszczających bańki mydlane – nieustannie się zmieniają.

• Kim są artyści uliczni?
• Co chcą przekazać poprzez swoje kreacje, pokazy i spektakle?
• Jakie występy uliczne możemy oglądać w Paryżu, a jakie w Gdańsku lub w Krakowie?

Dowiesz się więcej z publikacji:

• Połeć, M. i Grygier, E. (2022). „Mitologizacja występów ulicznych: dyskurs, autonarracja i autokreacja”. Zarządzanie w Kulturze, t. 23, nr 2, s. 169-185. 
• Połeć, M. (2019). „Wizerunek artystów ulicznych w mediach”. Zarządzanie w Kulturze, t. 20, nr 2, s. 157-179. 
• Połeć, M. (2019). Street performances in hope for the future of urban sphere: Human interaction, self-realization and emotive enactment [w:] M. Kostera & D. Ericsson (red.) Organizing Hope: Narratives for a Better Future, Cheltenham – Northampton, Edward Elgar, str. 166-175.
• Połeć, M. (2018). Artyści uliczni polskich miast. Kraków, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.